سیمای محرم در دزفول

سیمای محرم در دزفولمحرم دزفول در کتاب «سیمای دزفول» اثر علمی ـ فرهنگی علامه سیدعلی کمالی دزفولی(ره)، در سی فصل، چهار مقدمه و بخش تصاویر، به کوشش هوشنگ بوستان افروز و تصحیح و تحقیق سید مجتبی مجاهدیان(تقوی) و سید مهدی میرمسیب، در ۶۱۶ صفحه قطع وزیری توسط انتشارات پیک سروش قم، در تیرماه ۱۴۰۱ چاپ و منتشر شد. اینک برشی از فصل چهاردهم این کتاب:« سرآغاز بعضی از مراسم در دزفول دور نیست؛ مانند زنجیرزنی که اکنون هم متداول و نمایش نقش شهدا که متروک است، اما سینهزنی ، شمشیربازی به نام عَلَم یراق، چوبزنی، عَلَمرانی، سنج و دُهُل و کرنا زدن، مشعل روشن کردن، ساختن نخل و شیدانه (شهیدانه) از زمانهای دور معمول بوده که بعضی از آنها اکنون متروک و به فراموشی سپرده شده است.تاسوعا و عاشورادر تاسوعا و عاشورای امام حسین(ع)، گروه گروه عزاداران مرد، در حالی که فقط شلواری پوشیده و جلو آنها سنج و دُهُل نواخته می شد و علمدار با گروهی دستیار با عَلَم، دنبال آنها حرکت می کرد و در کوچه ها به راه میافتادند . در محل روضهخوانیهای بزرگ با فریاد یا حسین یا حسین، حیدر حیدر، وا اماما وا امام و امثال آنها به حیاط این مجالس میرفتند و پس از شعار دادن، روی زانو می نشستند. اول یک نفر که مهیای این کار بود فریاد می زد: «بر حسین شهید رحمت باد، بر شمر و یزید و … لعنت» تا شمردن و لعن کردن شصت، هفتاد نفر از ظالمان، مسلسلوار و سریع، آخر هر لعنت، همه با هم می گفتند: «بیش باد» آنگاه شروع به نوحهخوانی در سیلابهای تند و سریع و کوتاه و مهیج می کرد و گروه با دستهای خود به نوبت، سینه می زدند تا مجلس گرم و آماده شود. ناگهان سیلاب نوحه تندتر می شد و سینهزنان در حال نیمخیز و دو دستی محکم به سینه می زدند. در